Mijn ervaring is echt. Mijn interpretatie is menselijk.

"Overdrijf ik niet?"

"Misschien stel ik me gewoon aan."

"Mag ik dit eigenlijk wel zo voelen?"

Het zijn vragen die ik bijna dagelijks hoor in mijn praktijk. En eerlijk? Ik herken ze ook bij mezelf.

Het valt me op hoe snel we onze eigen ervaring in twijfel trekken. Alsof we eerst toestemming nodig hebben om te mogen voelen wat we voelen. Alsof een gevoel pas geldig is wanneer iemand anders bevestigt dat het terecht is.

Toch gebeurt er op dat moment iets belangrijks. Wanneer we de verbinding met onszelf verliezen, beginnen we niet alleen aan anderen te twijfelen, maar vooral aan onszelf. We zetten vraagtekens bij onze emoties, onze lichamelijke reacties en onze intuïtie. En net daar gaat vaak waardevolle informatie verloren.

Want wat je ervaart, is echt.

Je lichaam reageert niet zomaar. Je hartslag versnelt niet zonder reden. Je maag trekt niet voor niets samen. Je zenuwstelsel probeert je iets duidelijk te maken. Er gebeurt iets in jou dat aandacht vraagt. Dat betekent alleen niet automatisch dat jouw interpretatie van de situatie de volledige waarheid is.

Misschien bedoelde de ander zijn opmerking helemaal niet zoals jij ze hebt opgevat. Misschien kijk je onbewust door een bril die gevormd is door eerdere ervaringen. Oude pijn, teleurstellingen of onzekerheden kunnen ervoor zorgen dat een situatie vandaag anders binnenkomt dan ze in werkelijkheid bedoeld was.

Maar dat maakt jouw ervaring niet minder echt.

En precies dat onderscheid vind ik zo belangrijk.

Mijn ervaring is echt.
Mijn interpretatie is menselijk.

Maar geen van beide is de volledige werkelijkheid.

Ik geloof dat we vaak proberen onze gevoelens eerst te analyseren of weg te redeneren. We willen begrijpen waarom we iets voelen voordat we onszelf toestemming geven om het überhaupt te voelen. Alleen werkt het meestal niet zo.

Een gevoel kun je pas onderzoeken wanneer je het eerst erkent. Niet door alles wat je voelt als de absolute waarheid te beschouwen. Maar ook niet door jezelf voortdurend wijs te maken dat je overdrijft of dat je je aanstelt.

Pas wanneer je kunt zeggen: "Dit is wat ik nu ervaar", ontstaat er ruimte voor nieuwsgierigheid.

Waarom raakt dit me zo?

Waar doet dit me aan denken?

Wat probeert mijn lichaam mij duidelijk te maken?

Vanuit die nieuwsgierigheid ontstaat inzicht. Dan kun je onderzoeken, nuanceren en bijleren. Niet omdat je ervaring fout was, maar omdat je bereid bent verder te kijken dan de eerste betekenis die je eraan gaf.

Voor mij is dat ook de basis van zelfvertrouwen. Zelfvertrouwen betekent niet dat je altijd gelijk hebt of dat jouw interpretatie altijd klopt. Het betekent dat je jezelf voldoende vertrouwt om je eigen ervaring serieus te nemen.

Om te voelen zonder jezelf meteen te veroordelen.

Om te luisteren naar wat er in jou leeft, nog voordat je probeert alles te verklaren.

Want misschien begint echte verandering niet bij het vinden van de juiste antwoorden.

Misschien begint ze bij het durven erkennen wat er op dit moment in jou gebeurt.